Λάκης Παπαδόπουλος , Γιάννης Γιοκαρίνης ,Γιάννης Μηλιώκας και Νίκος Ζιώγαλας @ Ρυθμός Stage (Live Review) by Βελής, Νικόλας, Δήμητρα, Γιώτα


Παρασκευή βράδυ 24/03 και γύρω στις 22:00 ήμασταν έξω από το Ρυθμός Stage. Ο κόσμος ήδη είχε αρχίσει και μαζεύονταν αλλά η προσέλευση του ξεπέρασε και τη πιο αισιόδοξη προσδοκία μας (κρατήστε αυτό το σημείο και θα εξηγήσουμε πιο κάτω το γιατί). Μπήκαμε μέσα γύρω στις 22:40 (22:30 άνοιγαν οι πόρτες εξάλλου) και πιάσαμε τις θέσεις μας στο bar. Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται και σιγά σιγά δημιουργούνταν το ανθρώπινο μωσαϊκό της βραδιάς.

Ήταν γύρω στις 23:20 όταν βγήκαν στη σκηνή ο μπασίστας, ο κιθαρίστας και ο drummer που θα πλαισίωναν μουσικά τη τετράδα των καλλιτεχνών. Είπαν 2 ξένα κομμάτια έτσι για να ζεσταθούν και τα όργανα αλλά κι εμείς το κοινό και μετά από τα τραγούδια αυτά, στη σκηνή ανέβηκε η “αγία” τετράδα.

Και το πάρτυ ξεκινάει και με τους 4 επι σκηνής και Νίκο Ζιώγαλα να ξεκινάει πρώτος με το κομμάτι “Σαν σταρ του σινεμά”, Γιάννης Γιοκαρίνης με το μοναδικά διαχρονικό “Τσικαμπουμ”, Λάκης Παπαδόπουλος με το “Τσίχλα δίχως ζάχαρη” για τη συνέχεια και Γιάννης Μηλιώκας με το πάντα επίκαιρο “Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες”. Η αρχή είχε γίνει κι εμείς ζεσταθήκαμε για τα καλά.

Σκυτάλη τώρα παίρνει ο Νίκος Ζιώγαλας μόνος του με τη κιθάρα του και παρέα πάνω στη σκηνή πάντα τον Γιάννη Γιοκαρίνη (3 ώρες πρόγραμμα όρθιος!!!) στα πλήκτρα. Μας είπε κομμάτια από την πιο πρόσφατη δισκογραφία του όπως το “Πόσα μου φύλαγες”, “Πέφτω ψηλα” κ.α. , κομμάτια που κράτησαν ζεστό τον κόσμο.

Στη συνέχεια ο ακούραστος Γιάννης Γιοκαρίνης συνεχίζει με κάποιες πιο νέες του επιτυχίες αλλά και ξένα ροκάκια. Επίσης εκείνη την ώρα υπήρξε διάλειμμα για ανέκδοτα, από τον drummer της βραδιάς.

Σειρά παίρνει ο Γιάννης Μηλιώκας με κομμάτια του από τη νεότερη δισκογραφία του, όχι και τα πιο γνωστά του, ωστόσο ο κόσμος έδειχνε να έχει μπει σε κλίμα και φαινόταν πλέον έκδηλα στα μάτια του καθενός πως ήταν έτοιμοι για να ξεσαλώσουμε.

Επόμενος στη σκηνή ο Λάκης Παπαδόπουλος, πάντα επικοινωνιακός με τον κόσμο και πάντα με όμορφα τραγούδια επίσης κι εκείνος από τη νεότερη δισκογραφία του με το ολοκαίνουριο “Τα μικρά μπαλκόνια” να κερδίζει τις εντυπώσεις.

Αφού βγήκαν όλοι από μια φορά, ήταν η σειρά να ξαναβγούν και εκεί να γίνει το πραγματικό πάρτυ γιατί ήταν η ώρα που όλοι έπαιξαν τα πιο γνωστά κομμάτια τους, κομμάτια που γι’ αυτό τους αγαπήσαμε και τους 4 και εν τέλει κομμάτια που εμείς οι 30+ μεγαλώσαμε μαζί τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα κομμάτια ανα καλλιτέχνη για να δείτε κι εσείς τι χαμός έγινε.

Νίκος Ζιώγαλας: “Πέρασε η μπόρα”, “Θα σου φανερωθώ”, “Μην υποκρίνεσαι”, “Πάρε με απόψε, πάρε με”.

Γιάννης Γιοκαρίνης: “Νοσταλγός του Rock n’ Roll”, “Δεν είμαστε καλά”, “Το 69” από Παύλο Σιδηρόπουλο αλλά και “Satisfaction” από Rolling Stones.

Γιάννης Μηλιώκας: “Χαραμοφάης”, το μοναδικό “Ροζ”, “Greco Maskara” και το εκπληκτικό “Για το καλό μου”.

Λάκης Παπαδόπουλος: Με το ανεπανάληπτο “Για να σε εκδικηθώ”, “Τα ήσυχα βράδια” με πρώτη εκτέλεση από την μοναδική Αρλέτα, “Η ανεμώνα του Σικάγου”.

Εκείνη την ώρα δεν ξέραμε όμως πως το καλύτερο μας το είχαν φυλάξει για το τέλος. Ξαφνικά εμφανίζονται κι οι 4 πάλι πάνω στη σκηνή και το πάρτυ απογειώνεται ακόμα περισσότερο. Την αρχή κάνει ο Λάκης Παπαδόπουλος με το πάντα επικοινωνιακό και χαβαλεδιάρικο “Γοριλάκι” και το ξεσήκωμα του κόσμου είχε μόλις ξεκινήσει. Σκυτάλη παίρνει ο Νίκος Ζιώγαλας με τη “Βασιλική” κι το έναυσμα δίνουν οι 4 που αρχίζουν και χορεύουν επι σκηνής σαν “αιώνιοι έφηβοι” που είναι. Συνέχεια με Γιάννη Μηλιώκα και λα λα λα λα “Κακοσάλεσι” ή όπως θα το θυμάστε οι περισσότεροι, δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες και η χαρά στα πρόσωπα όλων είναι πλέον παραπάνω από φανερή… μέχρι το αποκορύφωμα και τελευταίο κομμάτι από Γιάννη Γιοκαρίνη και… “Ευλαμπία” και τότε ήταν που μεταφερθήκαμε πράγματι κάπου εκεί στις όμορφες δεκαετίες 80’s – 90’s και χοροπηδάγαμε από ευτυχία. Το πρόγραμμα κάπου εκεί έλαβε τέλος με τους 4 να μας αποχαιρετούν και να μας εύχονται να ξανανταμώσουμε.

Όπως πάντα βέβαια ο κόσμος αχόρταγος φώναζε, κι άλλο κι άλλο, κι ο Γιάννης Γιοκαρίνης μας έκανε το χατήρι καθώς είχε μείνει μόνος του μετά από 3 ώρες ορθοστασίας παρακαλώ, και μας έπαιξε ένα blues από Παύλο αν δεν κάνουμε λάθος αλλά και το επικό “Μπανάκι μανάκι” από τον μοναδικό Σάκη Μπουλά, έτσι για κλείσιμο.

Τι να πρωτοπείς για αυτή τη βραδιά… κρατάμε πρώτον τη τεράστια ανταπόκριση του κόσμου, που γέμισε το Ρυθμός Stage, κρατάμε επίσης την αγάπη του κόσμου για 4 καλλιτέχνες που δεν θα τους πούμε ξεχασμένους όχι, αλλά σίγουρα θα τους πούμε παραγκωνισμένους από το μουσικό σύστημα της εποχής. Κρατάμε επίσης το κέφι και την ανάγκη του κοινού για να ακούσει πράγματα που το μεταφέρουν νοερά σε καλύτερες δεκαετίες, σε τραγούδια και ανθρώπους που γλεντούσαν και διασκέδαζαν κι οι ίδιοι με αυτά που έγραφαν και δεν έγραφαν απλά κουλτουριάρικα κομμάτια για να περάσουν κάποια “σοφά” μηνύματα στο κόσμο… ήταν πιτσιρικάδες, ήταν Rock n’ Roll, ήταν “τρελοί” κι αυτό πάντα μας συνέπαιρνε και μας συνεπαίρνει ακόμη και σήμερα, από καλλιτέχνες εκείνης της εποχής. Καλλιτέχνες που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν, καλλιτέχνες που γίνονται ένα με τον κόσμο και που βλέπεις στα μάτια τους ότι εκτιμούν βαθιά που πχ προχθές ο κόσμος γέμισε το Ρυθμός Stage για να τους δει, αύριο θα γεμίσει κάποιον άλλο χώρο και πάει λέγοντας.

Ελπίζουμε και σε άλλες τέτοιες βραδιές και ευχόμαστε τα μαγαζιά να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ρυθμός Stage και να δώσουν χώρο και σε διαφορετικά πράγματα και καλλιτέχνες γιατί θέλουν δε θέλουν μερικοί η μουσική στην Ελλάδα δεν ξεκίνησε το 2000 και δεν αποτελείται από μερικούς καλλιτέχνες. Κι ο κόσμος φαίνεται πως έχει ανάγκη να γυρίσει το μυαλό του σε παλιότερες δεκαετίες, τότε που όλα ήταν λίγο πιο ανέμελα και πιο χαρούμενα.

 

Για τον Octava Radio

Βελής, Δήμητρα, Νικόλας, Γιώτα

 

Φωτογραφίες 

Στάθης Κ.